|
Incipit uita sancti Kebii episcopi.
§ 1. Sanctus Kepius unus fuit ex bonis seruis celestis
patris, cuius festum colitur in die Nouembris, scilicet, ui.
Idus Nouembris. Ortus autem fuit de regione Cornubiorum inter duo flumina
Tamar et Limar, cuius pater Salomon fuit, Erbin filius, filius Gereint,
filius Lud. Pater eius uero princeps milicie fuit. Ipse in scolis nutritus
fuit.
§ 2. Beatus uero Kepius septennis erat, qua[n]do incepit
legere. Postea uero fuit in re gione sua per xx annos.
§ 3. Deinde iuit in peregrinationem Ierosolimam
adorare sepulcrum Domini. Postea fuit apud beatissimum Hilarium episcopum
Pictauensem. Ibi fuit per quinquaginta annos, ubi illuminauit cecos, et
leprosos mundabat, paraliticos et mutos, insanos et demoniacos sanauit.
§ 4. Postea accepit gradum episcopalem ab Hilario
episcopo. Deinde admonitus est ab angelo Domini ut remearet ad suam
patriam. Ibi fuit per paruum spacium.
§ 5. Rogatusque est, itaque, ut uenit, quatinus rex
esset Cornubiorum, et noluit accipere potestatem huius seculi presentis.
Postmodum exiuit in patriam suam cum x. discipulis suis. Hii sunt
discipuli, Maelauc, Libiau, Peulan, Kengair, et reliqui.
§ 6. Postea peruenit Kepius usque ad regionem
Ethelicheaun, et erat Ethelic rex uiuus in illo tempore. Descendit sanctus
Kepius in medio prati sui, et tetendit tentorium suum illuc. Et misit
Ethelic quendam uirum uidere qui essent homines qui descendunt in prato
suo. Reuertens uir ille ad Ethelic, et dixit ille, `Monachi sunt.'
§ 7. Et confestim surrexit Ethelic cum omni familia sua eicere
monachos de terra sua. Et protinus cecidit Ethelic de equo suo in uia, et
statim mortuus est equus eius. Et cecus fuit Ethelic statim, et tota
familia eius. Tunc Ethelic prostrauit se in faciem suam, deditque corpus
et animam suam Deo et sancto Kepio. Et statim per orationem sancti Kepii
sanati sunt uiri Ethelic et ipse et equus eius.
§ 8. Deinde Ethelic tribuit in perpetuo sancto Kepio duas ecclesias,
quorum una Lankebi uocatur, altera autem Landauerguir, et ibi dimisit
Kepius par non uum digits sui
cimbalum uarium. Tunc sanctus Kepius, benedicens Ethelic regem, egressus
est inde ad ciuitatem Meneuensem sancti Dauid, et ibi moratus est tribus
diebus et tribus noctibus.
§ 9. Inde transfretauit Hiberniam ad insulam Aruin, in
or qua im. annis mansit, et in honore Dei omnipotentis ibi
ecclesiam edificauit. Consobrinus autem eius Kengar erat senex, cui
sanctus Kepius emit uaccam cum uitulo suo, quia alium cibum propter
senectutem suam manducare non poterat. Et ibi discipuli eius fortiter
terram coluerunt.
§ 10. Quodam die itaque contigit, quod unus de discipulis sancti
Kepii, Maelauc nomine, ad ostium cubiculi Crubtthir Fintam fodere terram
exiret. Uidens autem Crubthir Fintam, iratus, uenit ut prohiberet illum,
et ait, `Noli fodere terram in ostio cubiculi mei.' Inde sanctus Kepi et
Fintam exierunt pariter ad abbatem insule Arui n qui Enna uocabatur, et
pacificabat illos. Factum est autem quodam die ut uitulus uacce Kengar
pergeret in messem Crubthir Fintam, et uenerunt discipuli Crubthir Fintam,
et tenuerunt uitulum et alligauerunt eum ad arborem magnam.
§ 11. Misitque sanctus Kepi unum ex discipulis suis ad C[r]ubthir
Fintam ut solueret uitulum; et non soluit, sed adhuc Crubthir Fintam in
sua iracundia perseuerabat. Sanctus Kepius uero agius orauit Dominum ut
uitulus ad matrem suam ueniret, quia senex Kengar pene mortuus erat
propter inopiam lactis, quia sine uitulo uacca illa nichil lactis
impendebat.
§ 12. Exaudiuit Deus deprecacionem sancti Kebii, et mirabiliter
uitulum ad matrem suam cum arbore illa, cui alligabatur, et cum radicibus
suis dimisit. Tunc Crubthir Fintam deprecatus est Dominum, ut fugaret uel
deleret sanctum Kebium de insula Aruin, quia Deus amauit eum. Et uenit
angelus Domini in sompno ad sanctum Kebium, dixitque ei, `Uade de hac
insula ad orientalem plagam.' Cui sanctus Kepius respondit dicens, `Deleat
Deus Crubthir Fintam de insula hac.' Dixitque angelus, `Sic erit.'
§ 13. Inde uenit sanctus Kepius ad australem plagam
regionis Mide, et ibi.xl. diebus et xl. noctibus permansit. Et edificauit
ibi ecclesiam, que usque hodie ecclesia magna uocatur Mochop. Audiens
autem Crub-thir Fintam quod ibi sanctus Kepius habitaret, uenit et dixit
ei, `Perge ad alium locum. Mea est adhuc ista terra.' Tunc sanctus Kepius
tribus diebus ieiunauit, ut Deus ostenderet ei quid inde ageret. Dixitque idem angelus sancto Kepio, `Perge
ad orientem.' Fecitque sanctus Kepius ita, et uenit ad campum Bregh. Et
ibi permansit uii. diebus. Audiens autem adhuc Crubthir Fintam,
aduersarius eius, uenit ad eum, et dixit sancto Kepio, `Perge ad alium
locum.' Tunc sanctus Kepius dixit, `Deprecor Deum omnipotentem, ut
ostendat mihi quid faciam.' Cui dixit angelus, `Perge ad dextralem plagam.'
Fecitque ita.
§ 14. Et uenit ad regionem Vobyun, et ibi moratus est
xii. diebus. Adhuc Crubthir Fintam secutus est eum, et dixit ei, `Kepi,
perge trans mare.' Tunc sanctus Kepius, iratus, dixit ei, `Omnes ecclesie
tue in tantum sint deserte, ut nunquam tres ecclesie inueniantur canentes
ad altare tuum in Hibernia insula.'
§ 15. Tunc sanctus Kepius misit discipulos suos ad siluam, ut
inciderent materiam lembi. Statim etenim inciderunt, et edificauerunt eum.
Factoque lembo, uenit Crubthir Fintam, et ait illis, `Intrate in lembo
sine corio, si serui Dei estis.' Cui respondit sanctus Kepius prophetico
responso dicens, 'Mirabilis Deus in sanctis suis. Deus Israel ipse dabit
uirtutem et fortitudinem plebi sue, benedictus Deus.' Et dixit sanctus
Kepius discipulis suis, `Ponite lembum super mare.' Ac illi posuerunt. Et ingressus est sanctus Kepius
cum discipulis lembum, carentem corio. Et confestim tempestas ualida in
mare uenit, et timuerunt ualde discipuli eius, et fortiter sanctus Kepius
Deum rogauit, cuius rogatione diuisit Deus scopulum in duas partes, et
prosiluit lembus sursum inter duos scopulos, demumque abplicuerunt Monnie
insule. Tunc ibi sanctus Kepius baculo suo percussit rupem, et confestim
manauit aqua.
§ 16. Inde sanctus Kepius uenit ad locum, qui dicitur Cundab, et ibi
aliquanto spacio moratus est. Dixitque cuidam ex discipulis suis,
scilicet, Caffo, `Perge, aporta nobis ignem.' At Caffo ad domum cuiuslibet
fabri, nomine Magurn, perrexit. Et interrogauit Magurn discipulum, `Unde
uenis ?' Disci pulus respondit, `A magistro meo Kepio ueni.'
Interrogauitque Magurnus eum, quid uellet. Cui discipulus respondit, `Ignem
uellem habere.' Et ait Magurnus, `Ignem tibi non dabo, nisi in sinu tuo
portaueris.' Dixitque Caffo, 'Pone ignem in sinumeo.' Et posuit Magurnus.
Et confestim reuersus est Caffo ad magistrum suum, Kepium, portans ignem
positum in sinu suo et non combusta est saltem fimbria de cocula eius.
§ 17. Tunc Mailgun rex super Gwenidocie prouincias
regnabat. Quodam die contigit quod ad montana uenandi causa exiret. Uidens
autem capram, .i. canem molosum
suum instigauit, ut occuparet eam. Tunc capra ad sancti Kepii casulam
refugii causa uelociter cucurrit. Et dixit sanctus Kepius ad discipulum suum Caffo, 'Recede a me; non
possumus esse simul.' Et uenit ad oppidum, quod dicitur hodie Merthir
Caffo, et ibi occidunt Rosuir pastores Caffo. Et ideo
maledixit beatus Kepius pastoribus Rosuir cum domina sua. Et inuenit capra refugium.
§ 18. Et secutus est eam rex Mailgun usque ad casulam
Kepii. Et dixit ad eum rex, `Dimitte capram.' Et ait Kepius, `Non dimittam,
nisi dederis ei uite refugium.' Dixitque rex iracundus, `Si non dimiseris,
eiciam to omnino de ista terra.' Et ait beatus Kebius, `Non est in tua
potestate, ut eicias me de ista terra, sed in potestate Dei est. Sed tamen
dimittam tibi capram istam, si immolaueris Deo omnipotenti et mihi totam
terram, quam circueat ante .i. canem molosum
tuum.' Et ait rex, `Libenter immolabo.' Et dimisit sanctus Kepi capram, et
secutus est molosus illam per totum promuntorium, et reuersa est ad casulam sancti Kepi iterum.
§ 19. Et postea ortus est conflictus inter regem
Mailgun et sanctum Kepium, sed non poterat resistere seruo Dei. Et ideo
contulit castellum suum Deo omnipotenti et agio Kepio in perpetua
elemosine oblatione.
§ 20. Et ibi dormiuit cum Christo cum magno honore ui. Idus Nouembris.
Uenitque multitudo angelorum, et duxerunt sanctissimam animam eius ad
celum in consortio patriarcharum et prophetarum, in unitate apostolorum et
euuangelistarum, in unitate martirum et confessorum, in unitate uirginum
et omnium sanctorum iustorum, in unitate ecclesie celestis, ubi est dies
sine nocte, tranquillitas sine metu, gaudium sine fine. Ubi sunt septem
res eternales, uita sine morte, iuuentus sine senectute, leticia sine
tristicia, pax sine discordia, lux sine tenebris, sanitas sine dolore,
regnum sine comutatione. Beati sunt qui habitant cum Abel et Enoc et Noe,
cum Habraham et Ysaac et Jacob, cum Moyse et Aaron et Iesua filio 1 Nun,
et cum xii. prophetis et cum xii. apostolis et cum omnibus sanctis ab
inicio mundi usque in finem, cum xx. ordinibus angelorum, cum Patre et
Filio et Spiritu Sancto in pace et leticia et in puritate et in iuuentute,
sine fame et sine nuditate, cum habundantia totius corporis, sine ullo
malo, circa Regem iuuenem, largum, pulcrum, eternum. Rogamus Deum
omnipotentem, ut mereamur possidere illam beatitudinem per in
intercessionem beati Kebii in secula seculorum. Amen.
|
Incipit uita sancti Kebii episcopi ui Idus Nouembris
§ 1. Igitur beatus Kebius unus ex bonis seruis uranici
Patris, ex regione Cornubiorum illustrium natalium oriundus, cuius
natiuitatis fundus infra duo flumina, que Tamar nuncupantur atque Limar,
extitit. Cuius genitor Salomon uocatur filius Erbin, filius Gereonti,
filius Lud, olim princeps milicie. Ueruntamen in primis pueritie annis in
literarum gimnasiis fuit educatus.
§ 2. Beatus uero Kebius septennis erat, quando literis
cepit informari. Deinceps autem xx annis in sui deguit
natiuitatis regione.
§ 3. Deinde quippe Ierosolimam peregre profectus est,
Dominicum adoraturus sepulchrum. Exin uero pedit sanctum Hilarium,
Pictauensem episcopum, quo fere quinquaginta annis deguit. Necnon illo
quidem cecos illuminauit, leprosos mundauit, paraliticos curauit, mutorum
linguas absoluit, uesanos sanauit, ab inerguminis Sancti Spiritus uirtute
cacodemones eiecit.
§ 4. Postea a beatissimo Hylario presule Pictauensi in gradum
pontificis gratanter promouetur, conmonitusque est ab angelo Domini, quatinus repatriaret; quod et faciens.
Ibique paruum temporis stetit.
§ 5. Qua tempestate postulatus admodum, ut et super
gentem Cornubiorum regnaret, ceterum prorsus seculi presentis accipere
potestatem renuit. Deinceps igitur ad patriam rediens deinde comitatus
discipulis, quorum nomina subiciuntur, Meliauc, scilicet, Libiau, Paulin,
Kengar, cum reliquis.
§ 6. Denique sanctus Kebius peruenit ad regionem
Etheliciaun, Ethelico rege tunc temporis superstite. Descendit itaque
sanctus Kebius in medio prad premissi regis, illucque tentorium suum
tetendit. Qua de re direxit ille uirum perscrutari, qui essent homines,
qui sine nutu ipsius descendere in eiusdem prato presumpserunt. Qui
reuertens ad eundem regem dixit, `Monachi sunt.'
§ 7. Et statim surrexit Ethelicus rex cum omni familia sua, quo de
feudo suo monachos eicerent. At protinus in uia de sompnipede cecidit,
equusque mox exspirauit, rege nichilominus eodem cum omni domu sua
confestim excecato. Qua propter idem basileo in facie prostrato, beato
Kebio ueniam sibi suisque enixius supplicauit. Deo nec non et eodem uiro
corpus et animam suam commendauit. Ilico nempe per orationem eiusdem
sancti memoratus Ethelich cum omnibus satellitibus suis una cum equo
sospitati restitutus est.
§ 8. De cetero rex ibdem duas ecclesias sancto Kebio
perpetuo donauit, quorum una Lankebi, alia uero Landeuerguir uocatur, in
qua paruam ac uariam nolam suam dimisit. Tunc agius Kebius, benedicens
Ethelic regi, perrexit Meneuiam ciuitatem sancti Dauid, ibique tribus
diebus totidemque noctibus commoratus est.
§ 9. Inde autem transfretauit Hiberniam ad insulam Aruin,
in qua plane iiii annis sedit, et in honore
Omnipotentis ecclesiam construxit. Consobrinus itaque ipsius uocabulo
Kengar erat senex, cui prescriptus uir Dei emit uaccam cumuitulo, quoniam
nullum solidum cibum pre senectute comedere quiuerat. Ergo almi Kebii
discipuli fortiter ibidem tellurem coluerunt.
§ 10. Quodam nempe die contigit, quod quidam auditor prenotati sancti
uiri, cui nomen Melauc, exiit, qui terram coram ostium cubiculi cuiusdam
homunctionis, nomine Crubthir Fin-tam, foderet. Idem autem uir id
prospiciens admodum iratus, quantocius prohibuit eum dicens, `Noli solum
ante ianuam habitaculi mei fodere.' Quo circa agius Kebius et prelibatus
Crubthir Finta pariter abbatem insule Aruin, Enna uocatum, uti
pacificarentur, petierunt. Quod et factum est. Nam pacificati adinuicem
recesserunt. Denique quodam die contigit, quo uitulus Kengari depasceretur
messem prefati Crubthir Finte, quod eiusdem clientes conspicando tenuerunt uitulum, necnon ad arborem magnam innexuerunt.
§ 11. Sanctus itaque Kebius quendam ex discipulis suis ad Crubthir
Fintam, uti solueret uitulum, transmisit, at ille renuens in sua iracundia
perseuerauit. Agius uero Kebius exorauit Dominum, quatinus idem uitulus ad
matrem suam remearet, quoniam quidem Kengarus senex inedia lactis
uexabatur. Bos enim illa nil lactis, absente uitulo, prebebat.
§ 12. Igitur exaudiuit Deus deprecationem illius, et
mirabiliter eundem uitulum ad matrem cum arbore radicitus auulsa, cui
uinciebatur, direxit. Tunc Crubthir Finta deprecatus [est] Dominum, ut
fugaret deleretue de insula Aruin almum Kebium, quia Deus amator ipsius
extiterat. Qua de re uenit angelus Domini ad eum, dicens, `Discede hinc ad
orientalem plagam.' Cui sanctus Kebius respondens inquit, `Deleat Deus
Crubthir Fintam ex hac insula.' Dixitque ei angelus, `Sic erit.'
§ 13. Inde profectus est ad australem partem regionis Mide, ibique xl.
diebus cum totidem noctibus commoratus est. Construxit etiam inibi
ecclesiam, que huc usque ecclesia magna Macop nuncupatur. Uerum enimuero
sepedictus Crubthir Finta percipiens, quod uir Dei eo man eret, uenit ad
eum dicens, `Uade alias, adhuc enim ista terra mei iuris est.' Tunc beatus
Kebius, ternis ieiuniis continuans diebus, obnixius Omnipotentem flagitans, quatinus eidem
ostenderet quid agendum foret. Angelus autem Domini affatus est illum
prosequens, `Perge ad orientem.' Fecitque iussa, progrediens in campum,
qui uocatur Bregh, ac sedit illic septenis diebus. Audiens autem eiusdem .
sancti prescriptus aduersarius almum Kebium ibi manere, uenit ad eum
dicens, `Ad alium locum progredere.' Tunc beatus uir taliter ora resoluit,
`Exoro Deum omnipotentem, quo mihi quid again manifestet.' Cui angelus
Domini, `Transi hinc ad dextralem prouinciam.' Fecitque ita.
§ 14. Profectusque est ad regionem
Uobiun, atque eo loci bis senis commoratus est diebus. Necdum Crubthir
Finta destitit eum persequi, ceterum illum prosecutus ait, `Recede hinc,
et transfreta'. Tunc agius uir, nimis iratus, ait illi, `Omnes ecclesie
tue in tantum sint deserte, ut nunquam tres inueniantur in Hibernie insula.'
§ 15. Tunc sanctus Kebius direxit discipulos suos ad siluam, ut
materiam fabricandi lembum inciderent. Qua precisa, statim lembum
construxerunt. Prememoratus autem Crubthir Finta properius adueniens, ait
illis, `Intrate in lembo sine corio, salumque traicite, si uere Dei serui
consistitis'. Quem sanctus Kebius prophetico responso affatus inquiens, `Mirabilis
Deus in sanctis suis. Deus Israel ipse dabit uirtutem et fortitudinem
plebis sue, benedictus Deus.' Ast agius Kebius auditoribus suis inquid, `Ponite
lembum in ponto.' At illi confestim inposuerunt. Almus igitur uir cum
discipulis suis lembum, corio carente, ingressus est. Ilico namque
tempestas ualida surrexit. Discipulos suos oppido perturbando perterruit.
Dominus uero sanctum prelibatum se enixius orantem exaudiens, enormem
scopulum in duas partes diduxit, miroque modo lembus sursum diuino nutu
prosiliens inter duos scopulos adhesit, demumque Monie insule applicuerunt.
Agius itaque Kebius rupem quendam baculo percussit, etactutum latex
emanauit.
§ 16. Inde uenit ad locum, qui dicitur Cunab, eoque aliquandiu
commoratus est. Quodam uero die precepit Caffo cuidam discipulo suo, ut
ignem afferret. At ille preceptori suo parens, ad domum cuiuslibet fabri,
nomine Magurnus, progreditur. A quo unde uenisset interrogatus, respondit,
`A magistro meo Kebio.' At ille quid uellet sciscitans, `Ignem' inquid `habere
uellem.' Cui Magurnus, `Focum tibi non dabo, nisi in sinu tuo gestaberis'.
Responditque Caffo, `Depone ignem in sinu meo.' At ille deposuit. Ilico
uero reuersus est Caffo ad Kebium, didascalum suum, depromitque ei focum
in sinu eius repositum, I nec saltim
est combusta 2 fimbria de coccula
eius, quo quippe genere uestimenti in Hibernia potitur.
§ 17. Namque tunc temporis Mailgun rex omnes
Guenodotie prouincias, que Anglice Snaudune nuncupatur, moderabatur.
Quodam die contigit, quod ad montana siue promunctoria uenandi
gratiagraderetur, capream-que conspiciens, umbrem seu molosum suum
instigauit, ut earn comprehenderet. At illa uite consulens, mox causa
refugii ad casulam beati Kebii confugit.
§ 18.
Qua propter confestim rex Mailgunnus insequens capram,
habitaculum agii Kebii petiit, illamque uerbis comminacibus ab eo exegit,
dicens, `Dimitte capream'. At ille respondit, `Nequaquam 2 dimittam nisi
dederis ei uite refugium.' E contra rex, `Si minus dimiseris, expellam to
de loco isto.' Et prosequitur uir Dei, `Non est in tua potestate me
repellere de terra ista, ceterum diuine potentie est facere de me,
quicquid sibi sederit. Ueruntamen ea conditione tibimet istam capream
dimittam, ut Deo omnipotenti michique tribuas totam terram, quam ipsa,
cane uestro post eam instigato, girabit.' Ad hec rex, `Libenter' inquid 'exhibebo.'
Dimisit itaque beatus Kebius capream, quam continuo per totum promunctorium, eam prelibato cane persequente,
fugiens, demum ad prenotati uiri Dei tugurium girato haut minimo soli
denuo rediit intersticio.
§ 19. Denique rursus altercationis conflictus inter
regem Mailgun et almum Kebium ortus est, ceterum nullatenus famulo Dei
resistere ualuit. Iccirco basileus castellum suum Deo omnipotenti
fidelique suo clienti Kebio in perpetuam elemosinam pro salute anime sue
contulit, quo iam silicernus finem mortalis et transitorie uite mansit.
§ 20. Ibidemque dierum suorum feliciter cursum consummato, ui. Idus
Nouembris obdormiuit in Domino, per quem mortem perdidit et uitam
sempiternam inuenit, ubi iugiter in celesti regno cum Deo deorum et Rege
cunctorum regum tripudiat, et exultet, perfruens eterna gloria, quam
preparauit a constitucione mundi Deus sibi et diligentibus se, ubi est
dies sine nocte, tranquillitas sine metu' gaudium sine mesticia, uita sine
morte, iuuentus sine senectute, pax sine dissensione, lux sine tenebris,
sanitas sine dolore, regnum sine commutatione, ubi Deus erit omnia in
omnibus, uictus, uestis, et cetera que uelle potest mens pia. Qui uiuit et regnat per omnia secula seculorum. Amen.
|